De IC opnieuw uitvinden voor COVID-19: een gesprek met noodarts Enrico Storti

March 23, 2020

Dr. Enrico Storti is de anesthesie- en IC-directeur/afdelingscoördinator van de afdeling spoedeisende hulp van het Maggiore-ziekenhuis in het Italiaanse Lodi. Lodi ligt in de buurt van Milaan en is het epicentrum van de COVID-19-uitbraak in Italië. Lodi is zwaar getroffen door de pandemie en dr. Storti werkt in de frontlinie om patiënten te behandelen en de uitbraak te beperken.

Dr. Diku Mandavia, M.D. en Chief Medical Officer van Fujifilm Sonosite, sprak met dr. Storti om een beter inzicht te krijgen in de klinische situatie in Italië. Storti besprak met ons hoe zijn ziekenhuis is omgegaan met de plotselinge toename in het aantal patiënten. Hij beschrijft hoe zijn team de IC-afdeling tijdens deze ongekende, dodelijke crisis volledig getransformeerd heeft en legt uit wat artsen kunnen verwachten wanneer het coronavirus hun ziekenhuis bereikt. Ook praat hij over de belangrijke rol van echografie bij het efficiënter maken van de IC als er heel veel patiënten tegelijk behandeld moeten worden. U kunt een video van dit gesprek bekijken op de hulppagina van Sonosite over COVID-19. We hebben ook een vervolggesprek met dr. Storti gehad, waarin hij advies geeft over wat de gemeenschap kan doen om de plaatselijke ziekenhuizen te helpen.

Dr. Mandavia:

Bedankt dat u ons vandaag te woord kunt staan. Ik ben Diku Mandavia, Chief Medical Officer van Fujifilm Sonosite. Zoals iedereen inmiddels wel weet, hebben we te maken met een wereldwijde volksgezondheidscrisis door de COVID-19-uitbraak. In bepaalde gebieden is de ziekte endemisch, en dit lijkt in Italië zeker het geval te zijn. Italië verkeert in een crisis. Ik denk dat het echt belangrijk is dat we leren van de artsen in de frontlinie in Italië, zodat andere artsen beter voorbereid zijn wanneer deze ernstig zieke patiënten bij hen op de afdeling komen. Daarom is mijn vriend en collega dr. Enrico Storti bij ons. Hij is IC-directeur in het Italiaanse Milaan. Hij is daar coördinator van de spoedeisende pre-ziekenhuis- en IC-zorg. Bovendien is hij pionier op het gebied van point-of-care-echografie en oprichter van de organisatie WINFOCUS. Ook heeft hij een grote rol gespeeld bij het bevorderen van longechografie en veel andere toepassingen van point-of-care-echografie. Na deze korte introductie: bedankt Enrico. Ik zie dat je vanaf de IC deelneemt aan dit gesprek. Bedankt dat je tijd voor ons hebt vrijgemaakt. Ik denk dat het erg belangrijk is dat we deze klinische informatie naar buiten brengen. Dus misschien kun je onze luisteraars iets meer vertellen over wie je bent, waar je werkt, dat soort dingen.

Dr. Storti:

Bedankt voor de uitnodiging en het is een voorrecht om deze ervaring te mogen delen, want geloof me, het is een moeilijke situatie. Ja, ik ben noodarts, zoals je al zei. Ik heb de afgelopen 17 jaar in Milaan in het Niguarda-ziekenhuis gewerkt, het grootste traumacentrum in Noord-Italië. Ik heb ook op de brandwondenafdeling gewerkt. En sinds vier jaar ben ik verantwoordelijk voor de IC en de anesthesieafdeling in Lodi, dat ongeveer 40 kilometer van Milaan ligt. Ik ben verantwoordelijk voor de algemene IC met zeven bedden. Zoals je zei, ben ik een van de oprichters van het World Interactive WINFOCUS, dus echografie maakt een belangrijk deel uit van mijn leven, zoals je weet. Ik zou niet weten hoe ik een IC moest runnen zonder een transducer bij de hand te hebben. Dat is dus ook een belangrijk onderdeel van mijn carrière en van mijn expertise.

Dr. Mandavia:

We weten uit de media wat er aan de hand is in Italië. Kun je ons in je eigen woorden vertellen over de huidige omstandigheden in Italië en over de omstandigheden in het ziekenhuis?

Dr. Storti:

Zoals je al zei zijn mijn IC en mijn ziekenhuis veel in de media geweest vanwege deze coronaepidemie. Dit verhaal heeft zich in de afgelopen drie weken ontwikkeld. Ik heb dingen gezien die tot drie weken geleden absoluut onmogelijk leken. Er gebeurt nu iets wat heel veel slachtoffers eist. Daardoor zijn we gedwongen om in één keer een enorm aantal patiënten te behandelen. Onze spoedeisende hulp kreeg gemiddeld 150, soms zelfs 200 nieuwe patiënten per 24 uur te verwerken. Met elke nieuwe golf van patiënten kregen we 150 codes rood en geel binnen, en al die patiënten hadden ernstige ademhalingsmoeilijkheden, vergelijkbaar met ARDS. En er waren geen codes groen of wit. Ik bedoel, de lichtere codes waren helemaal verdwenen.

Dus we kregen een enorm aantal patiënten tegelijk te verwerken, die tegelijkertijd naar de spoedeisende hulp kwamen of naar de spoedeisende hulp werden doorverwezen. Een groot deel van die patiënten had ernstige ademhalingsproblemen en moest beademd worden. Dit is een gigantische uitdaging geweest voor de spoedeisende hulp en voor het hele ziekenhuis. We begrepen direct dat we helemaal niet opgewassen waren tegen een situatie als deze waarin er een wanverhouding bestond tussen de beschikbare middelen en het aantal patiënten en de intensiteit van de zorg die deze patiënten nodig hadden om hun toestand te verbeteren.

En dus werden we gedwongen om de regels in ons ziekenhuis aan te passen en personeel eerlijker over de spoedeisende hulp, de mediumcare en de intensive care te verdelen. We moesten dit wel doen omdat er geen mogelijkheid meer was om patiënten naar andere ziekenhuizen te vervoeren die allen zelf ook te maken hadden met even veel of zelfs nog meer patiënten. Daarom behandelen we dit als een 'mass casualty event', een incident met veel slachtoffers.

Dr. Mandavia:

Het klinkt alsof jullie, qua patiëntenbelasting, een onevenredig aantal acute patiënten hadden. Dus veel patiënten die opgenomen moesten worden. Kun je me meer vertellen over die groep? De leeftijden die ze hadden?

Dr. Storti:

Ja, helemaal in het begin waren deze patiënten vooral ouderen. Dus 75, 80, 85 jaar oud. En ik moet zeggen dat het sterftecijfer in deze groep patiënten echt heel hoog was. Omdat zij echt ARDS (acute respiratory distress syndrome) hadden met een ernstige reductie van de BO2/FiO2-verhouding en natuurlijk beademd moesten worden, en er prone-supinestrategieën, stikstofoxide, enzovoorts voor nodig hadden. Maar ja, het sterftecijfer was heel hoog. Nu, na de afgelopen 10 dagen, 15 dagen, zien we de gemiddelde leeftijd van onze patiënten ook wat lager worden. We zien dus patiënten met ARDS die 40, 45, 50 jaar oud zijn. En dat is een ander probleem, omdat de behandeling van ARDS een langdurig verblijf op de IC vereist.

Dus het probleem is hier niet alleen het creëren en uitbreiden van de IC-capaciteit, maar dat je, ongeacht het aantal bedden dat je bij elkaar weet te krijgen, altijd nog te maken hebt met een langdurig IC-verblijf. Maar helaas is dit virus heel erg besmettelijk en het is erg consistent. Dus er is altijd een groot aantal patiënten verdeeld over het ziekenhuis, de spoedeisende hulp, de andere verdiepingen en in andere delen van het ziekenhuis die volledig zijn ingericht op patiënten met het coronavirus, en die druk voel je. Het is moeilijk voor te stellen hoe je met dergelijke hoge aantallen patiënten op de IC om moet gaan.

Dr. Mandavia:

Nu we het daar specifiek over hebben, hoe hebben jullie de IC-capaciteit kunnen uitbreiden? Hadden jullie voldoende medische voorzieningen, zoals beademingsapparatuur, monitors enzovoorts?

Dr. Storti:

Helemaal in het begin hadden we een tekort aan beademingsapparatuur. Maar de afdeling Welzijn van onze regio Lombardije heeft een aantal beademingsapparaten bijelkaar weten te halen. Dus uiteindelijk hadden we een groot aantal beademingsapparaten. Maar in het begin hadden we echt alle aanwezige beademingsapparaten in het ziekenhuis nodig. We gebruikten de beademingsapparaten uit de OR, we brachten patiënten naar de OR om ze zo goed mogelijk te kunnen beademen in een IC-achtige omgeving. En nogmaals, in het begin was dat een enorme uitdaging. Inmiddels is de situatie wel wat gestabiliseerd. Met gestabiliseerd bedoel ik dat we 24 IC-bedden hebben en 26 beademingsapparaten. De situatie is nu beter beheersbaar. Daarnaast hadden we in het begin volstrekt onvoldoende spuitpompen en andere IC-uitrusting doordat we slechts instrumenten en beademingsapparatuur voor zeven bedden hadden.

En als je dat interessant vindt, kunnen we ook praten over hoe we het ziekenhuis gereorganiseerd hebben. De IC en de spoedeisende hulp waren niet de enige afdelingen die vanwege de situatie moesten veranderen.

Dr. Mandavia:

Ja, daar zouden we graag meer over willen horen.

Dr. Storti:

Ja, dit is belangrijk geweest bij deze epidemie omdat we direct begrepen dat dit een soort worstcasescenario was. We hadden zo veel patiënten tegelijkertijd dat we het niet aankonden met de gouden standaard. Wat ik met de gouden standaard bedoel, is dat iedereen, elke IC-arts precies weet wat er gedaan moet worden om een ARDS-patiënt te behandelen.

Het probleem is dat je vijftien ARDS-patiënten tegelijk moet behandelen terwijl je team beperkt is in termen van mensen die alleen in bepaalde shifts kunnen werken. Je kunt niet dezelfde instrumenten gebruiken, je kunt niet dezelfde richtlijnen volgen. Het was direct duidelijk dat we onze aanpak ten opzichte van deze patiënten moesten veranderen. En niet alleen onze aanpak van deze patiënten, maar ook de manier waarop het ziekenhuis ons daarbij kon helpen.

Op de eerste dag werden we volledig overdonderd door wat er gebeurde. Maar we probeerden direct te reageren en het anders aan te pakken. Onze ervaring met WINFOCUS was hierbij erg belangrijk. In WINFOCUS zijn we gewend geraakt aan kritieke scenario's. Echografie werkt fantastich in landen met een slechte gezondheidszorg en een scheve verhouding tussen de beschikbare middelen en het aantal patiënten. Onze ervaring in die landen was erg belangrijk. We gebruiken min of meer dezelfde instrumenten.

We hanteren bijvoorbeeld niet de gouden standaard waarbij elke ARDS-patiënt wordt doorverwezen voor een CT-scan. We hadden simpelweg te veel patiënten om ze allemaal door te verwijzen voor een CT-scan. In plaats daarvan kozen we onmiddellijk een behandeling voor patiënten met dezelfde symptomen. We hebben het hier over patiënten met ernstige ademhalingsmoeilijkheden, erg lage BO2/FiO2 en koorts en griep in de voorafgaande paar dagen. De diagnose was dus niet ingewikkeld. Wat in het begin wel een probleem was, was de triage van deze mensen met een hulpmiddel dat snel inzetbaar, heel eenvoudig uit te voeren en zeer effectief was en op het point-of-care aan het bed gedaan kon worden. Anders zouden we het allemaal niet aankunnen. Dus we behandelden deze patiënten met alleen bloedgasanalyse, borstradiografie en echografische evaluatie. En natuurlijk de medische geschiedenis van de patiënt. Dat waren de pijlers waarop we onze einddiagnose konden baseren.

Als je de beschikbare middelen zo goed mogelijk moet verdelen, wordt besluitvorming erg belangrijk: waar verwijs je de patiënt naartoe, wie kan 24 of 48 uur op de spoedeisende hulp blijven, wie moet direct geïntubeerd worden en welke patiënten kunnen overgebracht worden naar de medium care. Natuurlijk hebben we de afdelingen in ons ziekenhuis opnieuw gedefinieerd en mensen opnieuw ingedeeld. Dus we moesten vanuit het niets een mediumcareafdeling met 18 bedden inrichten. We hebben de afdeling neurologie opgeheven en beademde patiënten daarnaartoe gebracht voor behandeling door een multidisciplinair team: een longarts, een intensivist en iedereen die kon intuberen of een beademingsapparaat kon instellen en bedienen. Zo hebben we de IC-capaciteit uitgebreid.

Dit is ook belangrijk want als mensen geïnfecteerd raken door het coronavirus, ontstaat er in grote lijnen de volgende verhouding: voor elke IC-patiënt heb je ongeveerd tien mediumcarepatiënten en tien tot twintig patiënten die alleen beademd hoeven worden. Met zoveel patiënten was het belangrijk om het aantal zuurstofaansluitingen en de totale hoeveelheid zuurstof in ons ziekenhuis te vervijfvoudigen. Dus we moesten de fabriek die onze zuurstof levert vragen om ons zuurstofreservoir vaker dan een keer per dag te vullen. Dit is alleen om je een idee te geven van de afhankelijkheid van zuurstof bij zoveel patiënten tegelijk.

Dr. Mandavia:

Wauw. Op welke andere gebieden behalve zuurstof hadden jullie te maken met beperkingen? Met welke andere dingen moeten artsen rekening houden?

Dr. Storti:

Wij waren de eerste IC waar de eerste besmetting met het coronovirus werd vastgesteld, wat wij patiënt nul noemen. We weten natuurlijk niet zeker of dat echt de eerste patiënt was, maar wel dat het virus hier in Italië of waar dan ook waarschijnlijk al vijftien dagen eerder rondwaarde. Ik ben geen epidemioloog, dat is mijn vak niet, maar we weten nu genoeg om dat te kunnen zeggen. En dat is belangrijk omdat we vanaf het begin, vanaf die eerste diagnose, een aantal patiënten binnenkregen bij wie we 15 liter zuurstof per minuut moesten gebruiken. En als je veertig patiënten hebt en vijftien liter per minuut nodig hebt, dan is je zuurstoftoevoer in de leidingen al gauw niet voldoende. Dus we moesten ook de zuurstofaansluitingen in het ziekenhuis aanpassen en de capaciteit van onze zuurstofleidingen vergroten om te voorkomen dat ons zuurstofsysteem vastliep, want de gevolgen daarvan zouden onvoorstelbaar geweest zijn.

Dus mijn boodschap is dat je, als je midden in een uitbraak zit of in een gebied zit waarin je weet dat het virus zich actief verspreidt, erop voorbereid moet zijn om je ziekenhuis te reorganiseren en technieken te gebruiken die het tempo kunnen bijhouden dat het virus je oplegt. Probeer niet door te gaan met wat je gewend bent te doen. Bepaal bijvoorbeeld direct vanaf het begin een CT-scan voor elke patiënt, direct IC-herstel, een strategie voor buik- of rugligging. Je kunt niet op dezelfde manier doorgaan, omdat je niet genoeg verpleegkundigen hebt om 18 patiënten tegelijk te supineren. Dus het is een ander soort triage.

En ik moet zeggen dat dit soort triage, dat volstrekt ongebruikelijk is voor Italië, voor geïndustrialiseerde landen, niet gemakkelijk is om te doen. En ik moet zeggen dat het ook in mijn team niet gemakkelijk was om mensen ervan te overtuigen dat we met een worstcasescenario te maken hadden en dat het onze enige oplossing was om onze aanpak van patiënten volledig te veranderen en ook ons team te herdefiniëren en anders in te zetten. We hebben nu teams die een paar weken geleden nog niet bestonden. Omdat we nu andere patiënten met andere behoeften op andere locaties in ons ziekenhuis hebben, en er een discrepantie bestond tussen die eisen en onze mogelijkheden om daaraan te voldoen.

Dr. Mandavia:

Even een iets ander onderwerp. Artsen, verpleegkundigen, beademingstherapeuten en tal van andere medewerkers staan onder immense druk. Hoe bescherm je je medewerkers? Hoeveel infecties waren er onder je medewerkers?

Dr. Storti:

Ja, dat is een cruciaal punt. Je moet je medewerkers inderdaad heel goed beschermen. Je moet je medewerkers beschermen omdat dat je mensen zijn. Maar ook omdat je met een uitbraak te maken hebt en je hen dus tegen het coronovirus moet beschermen om te voorkomen dat je zonder voldoende personeel komt te zitten.

Gelukkig beschikten we over voldoende persoonlijke beschermingsmiddelen voor ons personeel. We hebben mensen direct instructies gegeven over het dragen ervan en hen geïnformeerd over de beschermingsstrategieën voor het hele team. Dat is precies wat we gedaan hebben en ik moet zeggen dat er desondanks artsen en verpleegkundigen waren die positief getest zijn op COVID-19. Maar ik denk dat het grootste deel van die besmette artsen en verplegers besmet is geraakt voordat onze patiënt nul geïdentificeerd werd.

Je weet dat we in Italië maatregelen voor sociale onthouding hebben genomen, erg belangrijke maatregelen met ernstige gevolgen voor onze manier van leven en de economische situatie in ons land. Maar zulke beperkende maatregelen zijn de enige oplossing die we hebben om verspreiding van het virus tegen te gaan. We doen dit om onszelf te beschermen. We hebben genoeg persoonlijke beschermingsmiddelen en het is ons tot nu toe gelukt om zelf niet besmet te raken.

Dr. Mandavia:

Ik weet dat veel van onze luisteraars erg benieuwd zijn naar wat je ziet op je longechografieën. Wat is er bijzonder of uniek aan COVID-19?

Dr. Storti:

Laat ik eerst dit zeggen. Ons ziekenhuis is zeer competent als het gaat om echografie. Doordat we mensen in de afgelopen tien jaar heel langdurig en zeer uitgebreid getraind hebben. WINFOCUS heeft fantastisch werk geleverd hier in Lodi. Nu heeft elke verdieping van dit ziekenhuis een of meer echografieapparaten en alle artsen, kinderartsen, neurologen, chirurgen, intensivisten, iedereen die hier werkt kan een transducer hanteren en point-of-care-echografie toepassen.

Dus point-of-care-echografie betekent dat elke arts de beschikking heeft over een transducer waarmee hij of zij patiënten beter kan beoordelen en bewaken. Elke arts gebruikt zijn of haar eigen ervaring om te bepalen wat belangrijk is voor onze patiënten. Dus dat was ons uitgangspunt. Omdat we zo vertrouwd waren met point-of-care-echografie en omdat alle teams er volledig van overtuigd waren dat dit een heel krachtig instrument is, besloten we echografie meteen al in het begin toe te passen, bij de triage, om longbetrokkenheid van het coronavirus vast te stellen en om te bepalen waar de patiënt naartoe moet, en ook om comorbiditeiten te behandelen.

Want soms hadden we jonge mensen met alleen ARDS, en alleen longbetrokkenheid als gevolg van de pneumonitis tot bilaterale pneumonitis, variërend van pneumonitis tot ARDS. Maar soms zagen we ook ouderen met andere pathologieën en andere comorbiditeiten. Dus echografie is ook erg nuttig om patiënten op de spoedeisende hulp beter te kunnen beoordelen.

Zoals ik al zei, is dit in zekere zin een worstcasescenario. Je weet dat echografie heel nuttig kan zijn als de situatie kritiek is... Dit is de boodschap van WINFOCUS over echografie, een natuurlijke focus op kritieke echografie. Kritiek betekent een kritieke situatie omdat de patiënt gewoon erg ziek is, of omdat je een erg zieke patiënt hebt in een kritieke situatie zoals de onze.

Omdat we erg zieke patiënten hebben en er ook een scheve verhouding bestaat tussen de beschikbare middelen en het aantal patiënten. Dus echografie is hier duidelijk het antwoord. En we moeten vergelijken wat we in dit ziekenhuis hebben gedaan, want veel andere ziekenhuizen in dit gebied zijn bijna bezweken onder deze stortvloed aan patiënten. Ziekenhuizen raakten overweldigd en bezweken bijna onder de grote aantallen patiënten die allemaal werden doorverwezen voor een CT-scan, waarvan de uitslag vaak op zich liet wachten en het dus even kon duren voordat de patiënt verder onderzocht kon worden. Dit duurt natuurlijk veel te lang en daardoor hadden die afdelingen spoedeisende hulp veel meer tijd nodig om een groot aantal patiënten te verwerken. Dat is dus echt niet effectief.

Wij hebben echografie juist midden in de beslisboom geplaatst en dat werkte in onze ervaring erg goed. Dus nogmaals, voor ons was het bloedgasanalyse en borstradiografie. Borstradiografie is heel belangrijk, want als die heel erg wit is, is dat een duidelijk positief resultaat voor COVID-19. Als de borstradiografie negatief lijkt, biedt echografie enorme mogelijkheden om nauwkeuriger te bepalen of er sprake is van longbetrokkenheid, in welke mate er sprake is van longbetrokkenheid en om de juiste klinische aanpak voor deze longbetrokkenheid te bepalen.

We gebruiken bijvoorbeeld de werkingstest om te bepalen of we een patiënt doorsturen naar de IC of naar de mediumcare omdat de patiënt niet heel ziek is. In deze test combineren we bloedgasanalyse, borstradiografie en longechografie. De werkingstest is een geweldige oplossing geweest om te bepalen welke patiënten we konden ontslaan. Dat is ook een ander probleem. Als het niet duidelijk is wie je kunt ontslaan, wanneer je de patiënt kunt ontslaan en of de patiënt die je ontslaat naar de juiste plek gaat om verspreiding van het virus tegen te gaan, dan krijg je chaos. Echografie is daarbij echt heel erg effectief geweest.

Dr. Mandavia:

Dat was erg informatief, Enrico. Zijn er nog andere dingen die je wilt zeggen, of heb je advies voor artsen die luisteren?

Dr. Storti:

Het echte antwoord is dat je flexibel moet zijn en je je moet voorstellen dat je iets moet doen waar je geen enkele ervaring mee hebt tot de dag waarop je met dit soort patiënten te maken krijgt. Want het ongelofelijke van het coronavirus is het vermogen om zich te verspreiden en tegelijkertijd zeer ernstige ARDS-symptomen te veroorzaken bij patiënten. Wat bijvoorbeeld ongelofelijk is, is dat ik nu 24 IC-bedden heb, maar ik weet dat als je naar mijn mediumcareafdeling gaat, je daar zeker nog tien patiënten zult aantreffen die direct geïntubeerd moeten worden.

En ook hier is tijd een belangrijke factor. Omdat er een scheve verhouding bestaat tussen het aantal patiënten en het aantal IC-bedden, beademingsapparaten, verpleegkundigen en artsen. Je moet je patiënten in leven houden totdat je hen toegang tot IC-zorg kunt bieden. Je bent ook afhankelijk van de instrumenten die je hebt. We maken bijvoorbeeld veel gebruik van CPAP en niet-invasieve maskerbeademing. Ook als de BO2/FiO2-verhouding erg laag is, en zelfs als je weet dat dit niet de juiste manier is onder normale omstandigheden. In tijden van oorlog moet je je patiënten in leven houden om het juiste traject te creëren. Ik bedoel: de ziekste patiënten behandelen en proberen IC-bedden vrij te maken en dan doorgaan met de anderen die op de spoedeisende hulp of de mediumcareafdeling liggen te wachten.

Dus je moet nadenken en je voorstellen hoe je patiënten behandelt, wat je dagelijkse praktijk is, je moet je dagelijkse praktijk opnieuw uitvinden en instrumenten gebruiken die je niet gewend bent om te gebruiken. Anders, als je te strikt vasthoudt aan je protocollen, kun je het gewoon niet aan. Dat is mijn boodschap. Je moet flexibel zijn, je moet je ziekenhuis heel goed kennen.

Een ander belangrijk punt is dat je met je bestuurders moet praten. Je moet met je directeuren praten. Want je moet hen om faciliteiten vragen, je moet hen vragen spullen te leveren, je moet met hen in contact blijven. Je kunt deze problemen niet alleen oplossen. Je moet met je bestuurders kunnen praten, ze overtuigen en vragen: "Snappen jullie het probleem?"

Ik heb mijn CO meegenomen naar de spoedeisende hulp en gezegd: "Dit is waar we mee te maken hebben. Dit is ons uitgangspunt en daar moeten we het mee doen. En we moeten voorkomen dat we volledig overweldigd raken, dus ik heb dit en dit nodig. Ik vraag u niets wat nu niet belangrijk is. Ik vraag alleen wat cruciaal is voor mijn patiënten, en voor ons ziekenhuis zodat we dit samen met onze patiënten kunnen overleven." En die boodschap kwam over.

Laat ik ook nog iets anders zeggen. Dit is belangrijk voor Italië. Italië heeft veel problemen, maar gezondheidszorg is hier een recht, het is geen dienst. We hebben echt fantastisch werk geleverd door iedereen zorg te bieden, ongeacht de financiële steun. We worstelen met iets wat we absoluut niet hadden verwacht. Maar ik moet zeggen dat onze regering en ons regionale zorgstelsel fantastisch werk hebben geleverd door concrete hulp te bieden en ook financiële steun te geven voor alles.

 

Dr. Mandavia:

Dank je wel, dit was enorm informatief. Zo te horen doen jullie fantastisch werk onder zeer zware omstandigheden. Ik denk dat niemand van ons ooit zoiets als dit heeft meegemaakt in de moderne medische geschiedenis. Bedankt dat je tijd voor ons hebt vrijgemaakt. Ik weet dat je weer terug naar je dienst moet in het ziekenhuis. Ik wil je namens iedereen bij Fujifilm Sonosite bedanken. Nogmaals, het was zeer waardevol. Ik denk dat onze luisteraars zeer goede inzichten hebben opgedaan die hen zeker goed van pas zullen komen om meer levens te redden. Nogmaals bedankt, Enrico.

 

Dr. Storti:

Dank je wel, Diku, en ook bedankt voor jullie steun. Zoals je zei, ik denk dat het inderdaad erg belangrijk is dat onze collega's overal ter wereld precies weten wat er kan gebeuren en hoe ze zich daar op tijd op kunnen voorbereiden. Wij waren de eersten. Daardoor moesten we dingen opnieuw uitvinden en tegelijkertijd proberen het ziekenhuis draaiende te houden. Dat is ons gelukt, maar het was niet eenvoudig. Dus iedereen die een week op ons achterloopt, heeft een week de tijd om na te denken en te voorspellen wat ze nodig zullen hebben. Dat is echt heel waardevolle tijd. En alles wat we kunnen doen om onze kennis te delen, of simpelweg te vertellen wat ons is overkomen, is meer dan welkom. Bedankt voor je steun en voor de uitnodiging.

Share